Een waar gebeurd verhaal over de ervaring van een stel. Over hun beslissing huiselijke discipline in hun relatie te integreren en de lichamelijke en emotionele reacties op de eerste 'ervaring', verteld vanuit het gezichtsveld van de vrouw.

Mijn echtgenoot, Ben, en ik zijn pas begonnen huiselijke discipline in onze relatie te integreren toen we hier ook helemaal klaar voor waren. Ik had het concept van huiselijke discipline ter sprake gebracht en hij had er meteen voor opengestaan. Omdat we beiden niet zo heel primair reagerend zijn, zijn we er niet meteen ingesprongen maar zijn we wekenlang bezig geweest informatie te zoeken en hebben we veel gesproken over wat 'huiselijke discipline' voor onze relatie zou betekenen.

We hebben eindeloos gesproken over wat ieder van ons van zichzelf en van de ander verwachtte als we hier in zouden stappen. We spraken over onze angsten, twijfels en of dit echt was wat we wilden. Ik zocht zoveel mogelijk informatie op internet die persoonlijke ervaringen weergaven en deelde op forums mijn angsten en twijfels met anderen. Mijn man vond het prima dat ik hem van veel informatie voorzag en las alle 'regelmatig gestelde vragen' en artikelen die ik over deze levensstijl voor hem uitprintte.

Toen we alles gelezen hadden wat los en vast zat en zoveel mogelijk informatie verzameld hadden zodat we het gevoel hadden dat we verstandig en veilig vorm konden geven aan de rollen die we voor ogen hadden, liet hij me drie dagen van tevoren weten dat mijn eerste pak slaag voor straf aanstaande was. In de resterende drie dagen zorgde Ben er voor dat ik begreep dat zijn beslissing tweeledig was: Ik zou die eerste keer gestraft worden om mijn lei schoon te vegen van alle misstappen in het verleden en daar naast om zijn autoriteit duidelijk te maken en een nieuwe fase in onze relatie aan te vangen. Er bestond geen twijfel over dat we dit beiden wilden en dat het zou beginnen. Op zijn verzoek ging ik een dagboek bijhouden waar ik zaken die ik wilde betrekken in het schoonvegen van de lei zodat we beiden aan de huiselijke discipline levensstijl konden beginnen zonder dat we gehinderd werden akkefietjes die in het verleden hadden plaatsgevonden.

Sinds die tijd zijn we erin geslaagd huiselijke discipline in onze relatie te integreren, hoewel Ben die eerste sessie zorgvuldig had gepland omdat hij er zeker van wilde zijn dat we over voldoende tijd en privacy zouden beschikken om aan onze nieuwe rollen te wennen. Toen het moment eindelijk daar was, riep Ben zich bij hem en vertelde me dat hij mijn dagboek, samen met de lijst met gedragingen waarvan ik vond dat ze zich leenden om gestraft te worden, gelezen had. Hij droeg me op naar onze slaapkamer te gaan, mijn spijkerbroek uit te doen en te wachten tot hij bij me zou komen.

Vastbesloten om in mijn rol te blijven en me te onderwerpen aan de dingen die hij me zou opdragen, hoewel het niet echt in mijn aard ligt om orders te gehoorzamen, deed ik wat hij van me vroeg en ging naar boven om daar op hem te wachten. Uiteindelijk kwam hij de slaapkamer binnen gewapend met mijn dagboek en mijn lijst, en liet me weten dat het om twee zaken draaide: dat ik me zou onderwerpen aan zijn recht om mijn lei schoon te vegen door me te straffen en ten tweede de straf zelf. Ik zou een flink pak op mijn bips krijgen en ik moest onomwonden begrijpen dat hij het recht en de verantwoordelijkheid had me te straffen. Hij verzekerde me dat, wanneer het achter de rug zou zijn, ik geen er geen enkele twijfel meer over zou hebben dat hij me kon en zou straffen mocht ik in de toekomst weer een misstap maken en dat ik zou weten wat ik kon verwachten als hij zou besluiten dat het zover was.

Hij vroeg ik of ik het begrepen had. (ik moet ja gezegd hebben, maar ik kan me alleen nog maar herinneren dat ik dacht dat hij precies tussen mij en de deur stond en dat ik er niet langs kon). Hij vroeg me bij hem te komen. Hij moest het twee keer vragen. De tweede keer zorgde de toon in zijn stem ervoor dat ik bevrijd werd van een soort tijdelijke verlamming en liep ik naar hem toe.

Hij trok me naar zich toe en legde me over zijn knieën (een ervaring die veel meer schaamte opriep dan ik gedacht had. Ik had van mijn leven nog nooit een pak op mijn billen gehad noch was ik ooit over de knie gelegd). Hij begon weer te praten, terwijl zijn hand op mijn bips rustte. Hij herhaalde de redenen waarom ik daar lag, wat ik misdaan had, en dat hij het recht had dit te doen. Toen, en dit zorgde dat ik kippenvel over mijn hele lichaam kreeg, zei hij dat hij boos en teleurgesteld was dat ik hem in een positie gebracht had dat hij dit moest doen.

De eerste klap was een schok, net als de 15 of 20 die er op volgden. Het was niet dat het veel pijn deed, dat deed het namelijk niet, maar het gevoel dat deze man me werkelijke een pak op mijn billen gaf maakte emoties in me los die ik niet verwacht had. Ik voelde nog steeds schaamte, maar dit gevoel werd al snel verdrongen door een gevoel van ergernis… en een soort zelfvoldaan besef dat 'dit bij nader inzien helemaal niet zo erg was'.

Hij bleef doorslaan. Het werd, dat geef ik toe, steeds onaangenamer. Het leek wel of hij steeds harder ging slaan, maar in werkelijkheid was dat helemaal niet zo. En hoewel hij de klappen over de hele oppervlakte van mijn billen verdeelde, was het net of alle klappen op dezelfde plek neerkwamen. Niet hard, maar met grote regelmaat (vergelijkbaar met de Chinese martelmethode met de waterdruppels). Het begon er langzaam voor te zorgen dat ik me op mijn plek gezet voelde…een emotie die ik niet verwacht had te zullen voelen en die me verraste en me in verwarring bracht.

Het maakte het nog erger (vond ik) dat hij maar bleef praten. Ne iedere 10 klappen op mijn bips bleef hij maar herhalen wat ik in het verleden allemaal had gedaan om hem te ondermijnen, dat hij het recht had om me daarvoor een pak slaag te geven… blablabla. Ik voelde me dus vernederd, fysiek ongemakkelijk, mijn billen leken wel in brand te staan en mijn aanvankelijke irritatie veranderde in echt boosheid. En hij bleef maar doorpraten. We waren ongeveer 15 minuten bezig, toen mijn verzet begon te breken. Zoals ik al zei, het was erg ongemakkelijk en begon behoorlijk zeer te doen, maar ik werd steeds bozer, helemaal niet 'berouwvol', zoals ik eerlijk gezegd verwacht had. Dus toen hij voor de zoveelste keer, de reden begon te herhalen waarom ik daar lag, zei ik: 'zou je alsjeblieft…op willen houden….met praten? Ik weet nu wel waarom ik hier lig'.

Achteraf bekeken was het een stomme streek om dat te zeggen. Zijn hand stopte en bleef in de lucht hangen. Het was een poosje doodstil, alsof de tijd stil stond. Toen boog hij zich naar me toe, zodat zijn mond vlakbij mijn oor was en zei, 'Nee, Jacqueline, ik denk niet dat je er iets van begrijpt'. Nog voordat goed en wel tot me doorgedrongen was dat hij mijn volledige naam gebruikte (en dat beloofd meestal niet veel goeds) voelde ik hoe mijn onderbroek omlaag getrokken werd.

Ik weet zeker dat ik overspoeld zou worden door schaamte als gevolg van het ontbloten van mijn billen, als ik daartoe de tijd gehad zou hebben, maar toen de volgende klets op mijn bips neerdaalde, verdween alle bewustzijn uitmijn hersenen die alleen nog maar de pijn registreerden. Ik bleef in deze gemoedstoestand in de tijd dat de volgende 15 harde kletsen neerdaalden.

Toen hield hij op. Hij liet me los en ik gleed van zijn knieën op de vloer. Hij gaf me te verstaan dat we klaar waren, niet omdat hij dacht dat ik gekregen had wat ik verdiende, maar omdat hij dacht dat mijn lichaam de grenzen bereikt had. Ik zag later dat mijn bips dieprood gekleurd was en bedekt was met hier en daar paarse plekken. Toen Ben dit gezien had, vond hij dat hij op moest houden, omdat hij bang was anders schade aan te richten.

Voor wat er vervolgens gebeurde heb ik noch een verklaring noch een excuus. Ik weet dat Ben me probeerde in zijn armen te nemen, hetgeen ik afweerde. Ik weet dat hij het nog een keer probeerde, maar ik duwde wederom zijn armen weg en zei, 'nee, laat me met rust'. Ik was boos en het laatste dat ik wilde was de nabijheid van die man. Toen hij het een derde keer probeerde, ging ik te ver. Ik duwde hem met al mijn kracht van me af (wat op dat moment niet zoveel was, moet ik bekennen) en zei, 'laat me gvd met rust!'

En toen was het er weer, weer één van die dodelijk stille momenten. (Achteraf weet ik niet waarom ik toen niet van angst ben flauwgevallen, omdat ik wist dat ik voor de tweede keer die avond alle grenzen overschreden had).

Ik kan me herinneren dat ik voelde hoe hij me ruw beetpakte en me opnieuw over de knie legde. Hij hoefde niets te zeggen, en dat deed hij dan ook niet. De regen van klappen die neerdaalden op mijn toch al gevoelige (en blijkbaar nogal gehavende) billen, maakte duidelijk wat ik gedaan had en dat hoe ik tegen hem gesproken had volstrekt onacceptabel was….en dat hij het absoluut meende toen hij gezegd had dat hij de rol van heer des huizes op zou pakken tezamen met het recht me te straffen als dit nodig was.

Het waren niet eens veel, misschien 20 of 25, maar ik begreep de boodschap die ze duidelijk maakten en voor het eerst sinds hij me op mijn billen gaf, begon ik tegen te stribbelen en mijn bips te beschermen. Het was puur geluk dat ik op het juiste moment tussen twee klappen met mijn benen trappelde, waardoor ik van zijn schoot op de grond viel. En daar liet hij me liggen.

Hij probeerde zijn kalmte te bewaren, maar ik wist dat hij meer dan een klein beetje boos was en oprecht teleurgesteld. (Achteraf realiseer ik me dat hij net als ikzelf in verwarring gebracht was door mijn emotionele uitbarsting, misschien zelfs nog wel meer, omdat ik per slot van rekening had voorgesteld onze levensstijl te veranderen). Maar hij vertelde me dat hij naar zijn gevoel geen andere keus meer had dan er mee te stoppen. Hij pakte me bij mijn kin en dwong me hem aan te kijken en liet me weten dat als mijn bips er niet zo uitzag als hij deed, hij doorgegaan was tot ik om genade gesmeekt had. Maar hij weigerde door te gaan uit angst dat hij permanente schade toe zou brengen. Je moet weten dat, in die tijd, we nooit hadden stilgestaan bij de lichamelijke gevolgen van een 'eerste' pak slaag en dus was de fysieke toestand van mijn billen, schokkend voor hem, om maar een understatement te gebruiken.

Nogmaals, het 'hoe' en 'waarom' ervan kan ik niet uitleggen. Deze keer liet ik me door hem in zijn armen nemen, maar ik hoorde twee verschillende en elkaar tegensprekende stemmetjes in mijn hoofd schreeuwen. Eén ervan zei me dat ik me stil moest houden, dat ik blij moest zijn dat het voorbij was en moest zeggen wat hij graag wilde horen. De andere, die nog veel harder schreeuwde, vertelde hetzelfde als Ben, namelijk dat ik niet gestraft was, ik had alleen maar een pak op mijn blote bips gehad…maar we waren nog niet klaar.

Nu zijn Ben en ik twee hoogopgeleide en intelligente mensen. We hadden beiden het gevoel (en nu kan ik het juiste woord niet vinden) belazerd (?) te zijn. Beiden wisten we dat we gewoon door moesten gaan. Ik wilde zelfs dat hij dat zou doen. En wat het ook precies in me was, maar ik wilde gepassioneerd en wanhopig te ervaren en voelen hoe hij zijn autoriteit liet gelden.

We praatten minutenlang over onze wederzijdse gevoelens (en ik nam de gelegenheid te baat om verzachtend over mijn zere bips te wrijven). We hadden heel veel informatie die ik in de afgelopen weken had uitgeprint, maar we wisten dat er helemaal in niets stond dat de eenvoudige vraag kon beantwoorden of we nu wel of niet door konden gaan, met de staat waarin mijn billen zich bevonden.

Ben wist dat ik een forum gevonden had over huiselijke discipline en ik had hem verteld dat een aantal vrouwen die ik in een chat ontmoet had, op een bepaald tijdstip weer online zouden zijn om , voor het geval ik er over zou willen praten, van me horen hoe mijn 'eerste keer' verlopen was. (Mensen die deze levensstijl beoefenen zijn doorgaan erg solidair naar elkaar en bereid elkaar te helpen).

We gingen naar beneden (het was verrassend moeilijk om gewoon te lopen) naar de computer. Het was nog lang niet de tijd die ik met die andere vrouwen had afgesproken, en dus besloot Ben om een berichtje op het algemene forum te posten waarin onze zorgen verwoord werden, in de hoop dat iemand dit op korte termijn zou lezen en er snel op zou reageren.

We probeerden nog een paar andere sites in een poging er achter te komen hoe erg de blauwe plekken waren, in plaats van ze alleen maar te beoordelen op hoe ze eruit zagen. (Ik moet eerlijk bekennen, dat we geschokt waren over hoe blauw en gezwollen mijn arme billen waren. Daar waren niet we niet op voorbereid). Maar we konden het antwoord op onze vraag niet vinden. We logden opnieuw in de chatroom in en zagen dat mijn nieuwe vriendinnen al op mij wachtten.

Deze geweldige vrouwen (en hun echtegenoten die ook in de chat hadden ingelogd om Ben te ondersteunen) spraken vrijuit met ons over hun eigen ervaringen met hoe (nog maagdelijke) billen eruit zagen als ze net onder handen genomen waren, en hoe zij zich voelden toen het hen voor het eerst was overkomen. Ze verzekerden ons dat het geen blijvend letsel was (er was per slot van rekening nog nooit iemand doodgegaan van een pak op haar blote bips) en dat ik geen bloedtekort zou hebben door de blauwe plekken. Ze verzekerden me dat mijn bips er veel erger uitzag dan het in werkelijkheid was. En toen de conclusie: Ben, mijn echtgenoot was er van overtuigd dat ik op dat moment nog verder gestraft diende te worden. Het was zijn recht om dat te doen en het was aan mij om me conformeren aan zijn beslissing, mocht hij besluiten het pak op mijn billen voort te zetten.

Hij nam een besluit.
Hij droeg me op weer naar boven te gaan en daar mijn broek uit te doen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik op hem zat te wachten (okay, ik zat op mijn knieën, op mijn billen zitten was geen optie). Ik werd overspoeld door een mix van gevoelens, die uiteen liepen van paniek, tot boosheid, tot angst….en tot slot berusting. Ik wist dat dit nodig was.

Hij zei niet zo veel toen hij uiteindelijk binnen kwam. Hij pakte mijn kin om mijn gezicht in de richting van de mijne te brengen en hij gaf me een kus. Toen ging hij zitten en wachtte tot ik bij hem kwam (en dat deed ik, kan ik met trots vertellen, onmiddellijk). Deze keer legde hij me anders neer. Hij liet me tussen zijn knieën knielen en hij legde mijn bovenlichaam over één van zijn bovenbenen. Met één van zijn handen hield hij mijn vrije arm op mijn rug en sloeg zijn been over de mijne. Het leed geen twijfel dat ik niet meer in staat zou zijn om de klappen te blokkeren en dat ik in deze positie letterlijk gefixeerd was. Hij zei alleen maar dat hij er spijt van had dat hij eerder op de avond te vroeg gestopt was in plaats van zijn gevoel te volgen om er zo voor te zorgen dat mijn eerste pak slaag streng was en het reinigende effect had dat het zou moeten hebben. Hij zei ook dat hij zich ervan bewust was dat dat het pak slaag dat hij oorspronkelijk in gedachten had door de 'pauze' die we hadden genomen en omdat mijn billen al supergevoelig waren (een mooi woord voor bont en blauw), uiteindelijk meer pijn zou doen dan wanneer hij de eerste keer door had gezet. Door die spijt, denk ik, mocht ik mijn onderbroek aanhouden (Tja, alsof dat veel verschil maakte bij hetgeen me nog te wachten stond).

De rest van mijn leven, zal ik nooit meer een seconde vergeten van wat zich in de volgende 12 minuten zou afspelen. (Hoewel ik tot aan mijn dood zou zweren dat het urenlang geduurd heeft, als Ben me later niet de precieze tijdspanne had verteld).

Ik moet hierbij vertellen dat ik nooit geloofd zou hebben dat een pak op mijn bips met de hand zo verschrikkelijk zeer kon doen. We hebben de afgelopen periode een aantal instrumenten verzameld die ons in onze nieuwe levensstijl ter dienste kunnen zijn en ik moet zeggen dat ik opgelucht was, dat toen mijn pak slaag in alle hevigheid losbarstte, hij had besloten geen van allen te gebruiken. Op dat moment echter was ik ervan overtuigd dat niets zo zeer zou kunnen doen als zijn hand, en dus smeekte ik hem de riem te gebruiken. (ik geloof zelfs dat ik aangeboden heb deze voor hem te halen). Hij negeerde mijn verzoek en nog voor ik de discussie aan kon gaan, begon hij te slaan.

Ik weet nu dat hij niet harder sloeg dan eerder op de avond, maar het moment zelf geloofde ik daar helemaal niets van. (En als je dit mocht lezen, schatje, ik zal ervoor zorgen dat het nooit weer nodig is dat je mij een pak slaag geeft op een paar billen die kort daarvoor ook al onder handen genomen zijn).

De pijn was verschrikkelijk. Hij had nog maar 10 klappen gegeven, toen ik hem vroeg om op te houden. Weer 10 later smeekte ik hem te stoppen. En nog 5 later ging ik uit mijn dak. Ik stribbelde hard tegen, maar hij liet me niet los. Deze keer zei hij niets. Hij wist dat het klip en klaar was waarom ik dit pak slaag kreeg. En hij zou pas ophouden als hij vond dat ik genoeg gehad had.

Ik bereikte langzaam het punt van overgave. Ik besloot dat ik me alleen nog maar zou ontspannen en het zou ondergaan tot het voorbij zou zijn. De overgave duurde echter maar 2 of 3 klappen voor dat mijn lichaam zich instinctief onder zijn hand probeerde uit te draaien. Ik kan het niet beschrijven, er waren gewoon geen woorden voor. Ik kon niet meer helder denken, alles wat ik nog kon was de neerkomende hand op mijn huid voelen (inderdaad, die onderbroek hielp niet veel) en de pijn leek als het ware in mijn lichaam te exploderen.

Het was puur geluk dat hij de greep op mij begon te verliezen en dat ik van zijn schoot op de vloer gleed en op mijn knieën voor hem kwam te zitten. Ik klampte me wanhopig aan zijn arm vast in een poging hem te beletten me weer over zijn schoot te trekken. Ik smeekte hem om op te houden…me te zeggen dat het voorbij was.

In de 10 seconden of zo die hij nodig had om mijn smeekbedes te overdenken, sloot ik mijn ogen en ontspande zelfs een beetje in de overtuiging dat het allemaal voorbij was. Toen voelde ik zijn mond dicht bij mijn oor en hoorde ik hem met een bloedserieuze ondertoon fluisteren, 'nog een paar minuten meisje, als je tenminste je billen weer in de juiste positie aanbiedt'.

Als hij me op exact de zelfde toon had opgedragen dat ik vleugels had moeten krijgen en had moeten gaan vliegen, dan zou ik het ook gedaan hebben.

Ik dacht er geen moment over na. Ik ging weer over zijn schoot liggen en raakte in de daarop volgende minuten volledig overtuigd van de autoriteit van mijn echtgenoot en zijn recht en intentie om deze te laten gelden.

Toen het voorbij was hielp hij me voorzichtig overeind en trok me naast zich op het bed. Ik voelde dat ik helemaal door zijn armen opgeslokt werd. Hij praatte zachtjes tegen me en liet zijn hand strelend door mij haar en over mijn gezicht gaan. Hij zei me dat hij van me hield en dat hij zich geen leven zonder mij zou kunnen voorstellen. Ik lag volkomen uitgeput in zijn armen. Ik viel in slaap terwijl ik door één gedachte beheerst werd, deze sterke, lieve, geduldige man houdt zoveel van me dat hij bereid is me verantwoordelijk te houden voor mijn beloften aan hem en dat hij me oprecht vergeeft als het één keer achter de rug is.

Het was de meest intieme ervaring die ik van mijn levensdagen beleefd had.

Jacqueline.