Getuigenis Karin "Ga maar naar je kamer en maak je maar klaar voor een pak op je blote billen, jongedame!"…. Kun je je herinneren dat je hart in keel kopte en je billen al warm begonnen te voelen nog voordat je de slaapkamerdeur bereikt had? Velen van ons hebben wel zo'n vreselijk moment meegemaakt waarop je wist dat je er van je vader met de paddle of riem van langs zou krijgen. Maar heb je die woorden wel eens uit de mond van je echtgenoot gehoord? Nou, ik wel! En ik ken inmiddels de voordelen van een huwelijk waarin huiselijke discipline wordt toegepast. Mijn bedoeling is jullie een indruk te geven hoe de ontdekkingsreis op het gebied van deze levensstijl voor mij en mijn man is begonnen. En verder wil ik met jullie delen hoe en waarom ik zoveel profijt bij huiselijke discipline heb. Deel I: Onze kennismaking met huiselijke discipline Op een mooie decemberdag stond ik in mijn geboorteplaats in aanwezigheid van mijn familie en vrienden voor de ambtenaar van de burgerlijke stand en beloofde mijn beste vriend, voormalig klasgenoot en liefde van mijn leven 'hem lief te hebben, te eerbiedigen en te gehoorzamen'. Op die gedenkwaardige dag werd hij mijn echtgenoot. Een paar maanden later, toen de wittebroodsweken voorbij waren en onze relatie een turbulente fase doormaakte, besloot mijn man de touwtjes in handen te nemen: op een dag kwam hij uit zijn werk en deelde me mee, dat alles van nu af anders zou gaan. Hij zei dat hij van me hield en dat hij wist dat ik van hem hield, maar dat hij vond dat onze relatie niet lekker liep. Hij had het gevoel, dat dit kwam doordat hij niet echt de rol van hoofd van de huishouding op zich had genomen. Vervolgens vertelde hij me doodleuk dat ik voortaan op een pak op mijn billen kon rekenen als ik me niet wist te gedragen. En als klap op de vuurpijl wist meneer ook nog te melden, dat ik nu direct over de knie zou gaan om eens een lesje te leren! Eerst heb ik hem uitgelachen, maar toen ik zag dat hij het meende, sprong ik zowat uit mijn vel. Meneer kon de pot op met zijn plannetje om mij te laten gehoorzamen en zijn gezag als heer des huizes te laten gelden! Ik pakte de autosleutels, stormde de deur uit en vertrok naar mijn ouders. Toen ik daar aankwam, zagen zij direct dat ik behoorlijk overstuur was. Dus vroegen ze me wat er aan de hand was. Even later, toen ik tussen hen in op de bank zat, vertelde ik ze de hele 'horror story' over hoe mijn man geprobeerd had me 'te slaan'. Ik was er 100% van overtuigd dat de mensen naast me, die me mijn hele leven al hadden beschermd, me nu ook met hand en tand zouden verdedigen! Wat later op de avond zat ik rustig een colaatje te drinken en was al wat bedaard, toen de deurbel ging. Mijn vader ging opendoen, terwijl mijn moeder opstond en een videoband pakte. Toen ik omkeek om te zien wie mijn vader had binnengelaten, keek ik recht in de ogen van de man die eerder geprobeerd had 'me wat aan te doen'. Voordat ik van de bank op kon staan, zei mijn vader op strenge toon tegen me dat ik moest blijven zitten en dat hij mij en mijn echtgenoot iets zou laten zien. Het was de videoband van onze trouwdag. Nadat we naar het fragment van de huwelijksbelofte hadden gekeken, werd de band gestopt en herinnerden mijn ouders me er heel vriendelijk aan, dat ik een belofte gedaan had. Niet alleen de belofte om mijn echtgenoot lief te hebben en te eerbiedigen, maar ook om hem te GEHOORZAMEN. En dat mijn man dus het recht had zijn weerspannige vrouw te corrigeren en te bestraffen. Deze twee schatten van mensen lieten me vervolgens alleen achter bij de man aan wie ik mijn belofte had gedaan. Ik vond dat op dat moment erg wreed, maar nu, ongeveer twee jaar later, besef ik dat ze me toen een waardevol cadeau hebben gegeven, omdat ik toen samen met John, mijn man, mijn eerste ervaring met huiselijke discipline heb opgedaan. Ook al was de aanleiding misschien niet zo hoogstaand, toch realiseerden we ons op dat moment, dat onze relatie alleen maar een succes kon zijn, als we ons best zouden doen om er een succes van te maken. Al voor we getrouwd waren fantaseerden we erover, dat we samen ons koperen, zilveren, gouden of zelfs diamanten huwelijk zouden beleven. Dat we samen kinderen zouden krijgen en dat we samen oud zouden worden, om dan uiteindelijk, hopelijk gelijktijdig afscheid van het leven te nemen. We herinnerden elkaar aan deze fantasieën, dromen en verlangens, terwijl we met zijn tweeën in de kamer van mijn ouders zaten. En het was in die kamer, dat ik voor de allereerste keer mijn broek naar beneden moest doen, over de knie van mijn man werd gelegd en ik als volwassen vrouw voor de allereerste keer een pak op mijn blote bips kreeg. Je wilt weten of het zeer deed? NOU EN OF! Of ik ervan genoot? ABSOLUUT NIET! Of het me goed heeft gedaan? ABSOLUUT! Of ik meer dan ooit van mijn man hield en hem respecteerde? JA en nog eens JA! Deel II: Wat ik te danken heb aan huiselijke discipline Toen mijn man en ik het er eenmaal over eens waren, dat huiselijke discipline in ons leven en in onze relatie zou worden geïntegreerd, begon ik een aantal nare trekjes bij mezelf te onderkennen: aanstellerij, egoïsme, verwaandheid, jalousie, geroddel en meer van die trekjes. Om eerlijk te zijn zag ik ze niet half zo duidelijk als mijn man, maar hij was er altijd om me erop te wijzen en me te corrigeren. Hij aarzelde dan geen moment om als heer des huizes de touwtjes in handen te nemen. Het was een groot voordeel dat hij een vriend had die ook de huiselijke discipline beoefende. Ze spraken er samen veel over en John werd in het begin een beetje door hem begeleid. En ik kan gerust zeggen dat mijn echtgenoot een goede leerling was! Maar huiselijke discipline gaat veel verder dan een pak op de billen. Huiselijke discipline is voor mij een soort spiegel geworden. Een vrouw heeft een haat-liefde-verhouding met de spiegel. We kijken er maar wat graag in als we weten dat we er goed uitzien en wanneer we trots op ons zelf kunnen zijn. We haten ons spiegelbeeld echter, en proberen dat dan ook te negeren, als we weten dat we laks geweest zijn en de spiegel ons onverholen de waarheid laat zien. Met huiselijke discipline is het net zo, alleen hangt de spiegel dan niet aan de muur, maar wordt die opgehouden door mijn echtgenoot. Wij hebben niet bepaalde regels afgesproken over wanneer en hoe huiselijke discipline wordt toegepast. Mijn man beslist daarover. Wanneer ik me op dit punt ergens zorgen over maak, dan praten we er samen over en uiteindelijk neemt hij de beslissing. Als dat betekent dat ik me aan hem moet onderwerpen, dan geef ik me aan hem over en ga ik naakt op bed, over een stoel of over de knie van mijn partner liggen en vertrouw ik hem. Ik vertrouw hem, omdat het niet zijn bedoeling is om wreed te zijn, maar om me te helpen. Toen we pas met deze levensstijl begonnen, ging alles nog wat hortend en stotend, maar mijn man heeft veel geleerd van de website over huiselijke discipline. De website is onze handleiding geworden. Ik kan me vinden in wat daar beschreven staat en het geeft mijn man veel handvatten over hoe hij het aan moet pakken. Het nadeel is wel, dat mijn man mij door de daar te vinden informatie wel heel goed heeft doorgekregen en ik niet veel meer voor hem verborgen kan houden, met als gevolg dat ik veel vaker dan mij lief is met blote billen over zijn knie ligt. Mijn partner heeft een "no nonsense" aanpak als het op staf aankomt. In de loop der tijd heb ik geleerd welk gedrag van mij wél en níet door de beugel kan. Ik weet wanneer hij tevreden over me zal zijn, maar ook wanneer ik hem teleurstel of boos maak. Ik vraag me vaak af waarom ik af en toe de grenzen tussen wat wel en niet door de beugel kan overschrijd. Waarom probeer ik hem af en toe als een puber uit? Waarom ga ik soms te ver? Het lijkt wel om gewoon te proberen hoe ver ik bij hem kan gaan. Als ik later beschaamd in de hoek sta en over mijn blauwe billen wrijf, vraag ik me af waar ik in godsnaam mee bezig was! Hij heeft verschillen methodes om me te straffen en neemt zijn verantwoordelijkheid erg serieus. Hij denkt goed over mijn straf na voordat hij die uitdeelt. Soms doet hij daar een kwartiertje over, andere keren is hij er dagen mee bezig, terwijl ik maar loop te wachten en me afvraag wat er gaat volgen. Hij zoekt naar een manier om me een spiegel voor te houden, zodat ik kan zien wat ik fout gedaan heb en hoe ik het anders had moeten doen. Als ik verander, veranderen we samen en profiteren we er beiden van. Zo leer ik ongewenste gedrag af, waardoor ik kan zijn wie ik zou moeten zijn. Zo leer ik eerst na te denken voor ik iets zeg, wat me voor de nodige blunders behoedt. Zo leer ik, dat niet alles om mijn persoontje draait, maar dat het erom gaat liefde en aandacht te geven aan degenen die dicht bij me staan. Zo profiteer ik ervan, omdat ik een verdienstelijker mens wordt. Hij profiteert ervan, omdat ik er veel plezier aan beleef hem te behagen. Omdat hij thuiskomt in een huis waar een harmonieuze sfeer heerst, waar zijn vrouw hem begroet met een kus en een lekkere maaltijd voor hem heeft bereid en niet te vergeten een huis waar het schoon is. Hij profiteert ervan, omdat zijn vrouw hem vertrouwt. Ik vertrouw erop dat hij me beschermt, voor me zorgt, van me houdt, me begeleidt en me straft. Ik weet dat als John een paddle of een riem ter hand neemt, ik pijn ga voelen. Mijn bips zal branden en zeer doen en soms blauw worden, maar ik ben veilig omdat deze instrumenten gehanteerd worden door een man die van me houdt. Daar twijfel ik niet aan. Integendeel, ik ben zekerder van zijn liefde dan ooit. Ik weet dat hij het voor míjn bestwil doet. Ik zie met hoeveel zorgvuldigheid hij me straft en hoeveel energie hem dat kost. Mijn vader heeft me ooit verteld dat alles wat waardevol is, ook de moeite waard is om hard voor te werken. En dat als je iets echt heel graag wilt, je je er met hart en ziel voor in moet zetten en dat je dan uiteindelijk je doel zult bereiken. Ik heb John hard zien werken voor mijn bestwil. Ik heb hem zien worstelen, ook al had hij niet in de gaten dat ik dat wel zag. Ik heb hem zien wikken en wegen en hem uiteindelijk een beslissing zien nemen voor mijn bestwil en ik heb ervaren hoeveel hij van me houdt. Of ik moet huilen? Reken maar. Of ik boos word? Soms. Of dat John weerhoudt om die dingen te doen die goed voor me zijn? Absoluut niet. John is mijn held! Superman kan niet in zijn schaduw staan. Superman redt onnozele mensen, om ze vervolgens weer aan hun lot over te laten, zodat ze zich weer in het ongeluk kunnen storten. Mijn held redt me en leert me hoe ik kan voorkomen dat ik weer in dezelfde val loop. Soms gebeurt dat wel, maar dat is niet zijn schuld, maar komt alleen door mijn eigen ongehoorzaamheid. Maar als het gebeurt, dan laat John me niet aan mijn lot over. Hij trekt dan niet zijn handen van me af. In plaats daarvan doet hij mijn rok omhoog en gebruikt hij zijn handen om me een klinkend pak op mijn billen te geven en herinnert hij me eraan dat wangedrag consequenties heeft en dat ik het anders moet aanpakken. Iedere keer als John me straft wil hij dat ik hem "meneer" noem en verlangt hij van me dat ik hem bedank voor de straf die ik gekregen heb. Dat vind ik erg gênant om te doen, maar wijst me er wel op, dat John bij ons thuis het hoofd van de huishouding is, dat het mijn rol is me aan hem over te geven, en het herinnert me eraan hoe kinderachtig ik me gedragen heb. Ik kom vaak in de problemen door mijn mondje. Ik gebruik het te veel. Ik heb de nare eigenschap om te roddelen, hoewel dat wel minder wordt. John heeft zich ten doel gesteld mij dat af te leren, want hij heeft er echt een bloedhekel aan. Een paar maanden geleden gingen John en ik met een ander stel uit eten. Terwijl we zaten te tafelen, begonnen we (de meiden) te kletsen en te roddelen over iemand. Ik was me er terdege van bewust dat we verkeerd bezig waren. John en ik hadden verschillende keren over roddelen gesproken en hoe je daar iemand mee kunt kwetsen. John had me al eens eerder een pak op mijn blote billen gegeven voor roddelen. En toch deed ik het weer. Ik hoefde niet eens naar mijn echtgenoot te kijken om te weten dat hij zich zat te ergeren. En ook zonder dat hij er iets van zei, wist ik wel dat ik verkeerd bezig was. Toen we afscheid hadden genomen van het andere stel en op weg naar huis waren, zei ik:"Ik weet dat ik een pak slaag ga krijgen". Mijn liefhebbende echtgenoot keek me aan en vroeg: "Dus je wist dat je fout bezig was?" Daarop kon ik alleen maar bevestigend antwoorden. - "Heb ik je niet gezegd dat zulk gedrag onacceptabel is?" - "Ja meneer. - "Dus je bent opzettelijk ongehoorzaam geweest?" - "Ja meneer. - "Dan moet je behalve de riem ook maar de paddle mee naar de slaapkamer nemen. Je krijgt niet alleen op je billen vanwege het roddelen, maar ook omdat je opzettelijk ongehoorzaam bent geweest. Kleed je uit en ga maar in de hoek staan wachten tot ik bij je kom! Is dat duidelijk?" - "Ja meneer. " Een paar minuten later stond ik naakt in de hoek en schaamde me diep. Ik vroeg me af hoe ik zo stom had kunnen zijn. Ik had in de auto aan John's stem gehoord dat ik hem teleurgesteld had. Dat gaf me een erg naar gevoel. Ik voelde me schuldig en voelde hoe mijn benen een trilden uit angst voor de straf die zou volgen: ik zou twee keer op mijn bips krijgen en John had me nog nooit twee keer op één dag geslagen. De riem en paddle deden erg pijn, maar de meeste tranen die ik die avond op bed en op zijn schoot huilde, waren tranen van spijt over het feit dat ik hem had teleurgesteld en dat ik hem daardoor gekwetst had. Ik wilde dat ik hem kon beloven, dat ik het nooit meer zou doen. Maar ik heb al eerder beloofd, dat ik iets nooit meer zou doen, en toch heb ik het weer gedaan: Ik was toen niet alleen ongehoorzaam, maar heb hem toen ook zwaar teleurgesteld door tegen hem te liegen. In plaats van er eerlijk voor uit te komen, dat ik degene was die iets fout had gedaan, probeerde ik de schuld in de schoenen te schuiven van iemand die er part noch deel aan had; iemand die zowel John als ik erg waarderen; iemand die ervoor gezorgd had dat onze relatie een extra dimensie had gekregen, ook al was hij zich daar niet van bewust. Ik had er veel spijt van en voelde me er behoorlijk rot over. Voordat ik met het schrijven van dit verhaal begon, zei ik nog tegen John, dat ik liever tien keer met de riem op mijn blote billen kreeg, dan dat ik hem zou teleurstellen of beschamen, of dat ik een vriend zou kwetsen. En John kent me als geen ander. Hij weet dat een pak op mijn bips een poosje zeer doet, maar dat de boodschap voor altijd in mijn hersenen gegrift staat. John is de liefde van mijn leven. Ik vind het heerlijk om de liefde met hem te bedrijven. Ik heb mezelf voor hem bewaard en ik wil het bed nooit met iemand anders delen. Toch heeft een wijs man mij eens verteld, dat trouw zijn aan je echtgenoot méér is dan niet vreemdgaan. Dat het ook betekent, dat je niet probeert andere mensen te gebruiken om te verbloemen dat je ongehoorzaam bent geweest of dat je je door anderen tot verkeerd gedrag laat verleiden. Die uitspraak heeft me geraakt en me aan het denken gezet. We zijn gelukkig samen. Door de huiselijke discipline heb ik geleerd mezelf beter te beheersen, hoewel ik nog iedere dag bijleer. Ik heb geleerd me aan mijn partner te onderwerpen en omdat we beiden nog steeds groeien leer ik me meer en meer aan hem over te geven. Hij mishandelt me niet. Hij overheerst me niet. Het is geen mishandeling, het is liefde. Een liefde die dieper gaat dan de meeste mensen tegenwoordig kunnen opbrengen. Een liefde die strijdbaar is en vastbesloten te overwinnen. Een liefde die niet opgeeft! De rol van hoofd van de huishouding past mijn partner en ik vaar er wel bij. Ik heb geleerd dat mijn onderwerping hem in feite zegt "Ik vertrouw je" en "Ik ga waar jij gaat, waar het leven ons ook brengt, we redden het wel en met opgeheven hoofd." Ik heb mijn man niet op het idee van huiselijke discipline gebracht, hij kwam er zelf mee. Ik heb medelijden met vrouwen die hopen dat hun partner de touwtjes in handen zal nemen. Ik heb medelijden met mannen die hun huishouding op deze manier zouden willen leiden, maar zich laten weerhouden door de angst van wat anderen ervan zouden denken of bang zijn voor een vrouwenmishandelaar te worden uitgemaakt. In het belang van deze vrouwen zou ik van de daken tegen hun partners willen schreeuwen, "Kom in actie en neem de leiding in huis op je. Alsjeblieft, voor het welzijn van je vrouw en kinderen!" We maken een enorme vergissing door te denken dat Eva de eerste zonde op de wereld beging door van de verboden appel te eten: De eerste zonde was dat Adam verzaakte zijn vrouw in de hand te houden en haar in de gaten te houden, voordat ze in de val van de duivel trapte. Heb je er ooit bij stilgestaan hoe onze wereld eruit gezien zou hebben als Adam Eva een flink pak op haar blote bips had gegeven in het paradijs en haar op haar plek had gezet? Doordat mijn man me straft, heb ik geleerd er niet zomaar op los te leven. Ik heb geleerd eerst na te denken voor ik iets doe. Ik heb geleerd zaken van verschillende kanten te bekijken in plaats van enkel en alleen vanuit mijn eigen bekrompen perspectief. Doordat ik gestraft wordt, heb ik geleerd dat ik niet zomaar alles kan zeggen en doen . Een goed voorbeeld hiervan is toen we nog niet zolang geleden met vrienden gingen kamperen. Ik maakte een aantal snerende en onaardige opmerkingen tegen John, net zoals onze vrienden tegen elkaar deden. Tja, het kan natuurlijk zijn dat zij dat van elkaar accepteren, maar bij ons is dat niet zo. John deed een subtiele poging me op te laten houden, maar ik wilde niet naar hem luisteren. Toen nam hij zijn vrouw heel discreet mee voor een wandelingetje. We liepen een hele poos zonder een woord te zeggen, hij hoefde het niet te vertellen, ik wist al wat er zou gaan gebeuren. Hij had "die blik" in zijn ogen. Toen we op de "executieplaats" aankwamen, liet John me zeggen waarom we daar waren en hij droeg me op een zwiepende tak te gaan zoeken. Ik had nog nooit een pak op mijn bips in de open lucht gehad, net als ik nog nooit opdracht gekregen had een twijg uit te zoeken en met mijn handen mijn enkels beet te pakken. Er volgde een flink pak op mijn billen. Er waren maar een paar tikken nodig om zijn boodschap klip en klaar over te brengen, maar John wilde er zeker van zijn dat het niet nogmaals zou gebeuren. Hij ging dus net zolang door tot hij absoluut zeker wist dat de boodschap het hele weekend zou blijven hangen. Het eindresultaat…John en ik hadden een geweldig weekend. Terwijl onze vrienden het hele weekend bleven kibbelden en hakketakken, en elkaars loyaliteit aan hun relatie in twijfel trokken, genoten mijn man en ik van elkaar. Een van John's vrienden heeft eens gezegd dat hij graag een vrouw zoals ik wilde. Hij zou eens moeten weten hoe hard John heeft moeten werken om mij te maken tot wie ik nu ben. Discipline is goed voor me omdat het een vrouw van me maakt die haar verantwoordelijkheden kent. Over het algemeen wordt me verteld dat ik de riem moet pakken (het instrument dat mijn partner bij uitstek gebruikt om een pak slaag mee uit te delen) en naar de slaapkamer moet gaan voor mijn straf. Me klaarmaken voor een pak op mijn billen houdt in dat ik al mijn kleren onder mijn middel moet uitdoen en op mijn buik op het bed moet gaan liggen tot John komt. Ik kan horen wanneer hij in aantocht is. Ik ken de geluiden van zijn voetstappen door het hele huis en weet precies wanneer hij bij de slaapkamer is. Het is erg beschamend voor een volwassen vrouw om daar zo in je blote bips op bed te liggen, wachtend op een pak slaag. Over het algemeen kunnen mijn billen de pijn al bijna voelen wanneer hij arriveert. Hij komt binnen en zegt maar één word: "Goed". Als ik dat hoor, sta ik op van het bed en ga in het midden van de kamer staan, terwijl hij de riem pakt en op het bed gaat zitten. Dan wordt er van me verwacht dat ik vertel waarom ik mezelf in deze situatie gebracht heb en moet ik aanhoren hoe hij me bestraffend toespreekt. Als hij het genoeg vindt, zegt hij, "Het is tijd" en dan wordt er meestal van me verwacht dat ik over zijn schoot ga liggen. Ik mag niets zeggen als ik op mijn billen krijg. Hij vindt het goed als ik huil, maar ik moet wel braaf blijven liggen. Wanneer dat niet gebeurt, dan moet ik een poos in de hoek gaan staan en beginnen we weer van voren af aan. Gelukkig leer ik me steeds beter beheersen als ik over zijn knie lig en dus gebeurt dat de laatste tijd niet zoveel meer. Discipline werkt goed voor me, omdat mijn partner me een spiegel voorhoudt en mij dwingt mijn wangedrag onder ogen te zien, zodat ik het niet kan negeren. Hij dwingt me iets onder ogen te zien wat ik zelf liever maar niet zie. Huiselijke discipline komt mijn gedrag op verschillende manieren ten goede. Mijn gedrag wordt beter, omdat ik weet dat als ík het niet verbeter, hij het wel doet! Op een dag waren John en ik samen gaan winkelen. Ik had echt een pesthumeur. Ik was boos om een beslissing die hij had genomen en waar ik het niet mee eens was. In plaats van dit met hem te bespreken, kropte ik mijn woede op. Hij had het al snel door. Vrouwen weten heel goed hoe ze dat moeten doen. We zijn heel goed in staat door onze manier van gedrag iemand iets duidelijk te maken. Ik snap zelf ook niet waarom we het niet gewoon zeggen en dan samen met onze partner een oplossing zoeken. Hoe dan ook, John vroeg me wat er aan de hand was. Ik gaf hem de typische dooddoener "Niets" als antwoord, zoals alleen vrouwen dat kunnen doen. We gingen dus door met onze inkopen. Op een gegeven moment pakte John me beet en fluisterde in mijn oor: "Naar de auto, en wel onmiddellijk!" We lieten het boodschappenwagentje half vol boodschappen midden in de supermarkt achter. Eenmaal in de auto stortte ik mijn hart uit. Hij luisterde en stemde zijn beslissing af op wat er gaande was, hetgeen inhield dat toen we thuiskwamen, hij me naar boven stuurde voor een pak op mijn bips en een middagje schrijven, "Ik zal eerlijk tegen John zeggen dat ik ergens boos over ben in plaats van erover te liegen". Hij liet me die regel met pen 1000 keer opschrijven. Daarna maakte hij me duidelijk dat ik een pak op mijn blote billen kreeg omdat ik me niet aardig tegen hem gedragen had in de winkel, toen hij me vroeg wat er aan de hand was. Ik had het allemaal kunnen voorkomen door gewoon te vertellen wat me dwars zat. Huiselijke discipline heeft mijn gedrag verbeterd, omdat het ervoor gezorgd heeft dat ik het mijn partner meer dan ooit naar de zin wil maken. Door de huiselijke discipline heb ik geleerd open te zijn tegen mijn partner en me aan hem te onderwerpen, ook als ik het er niet mee eens ben. Ik wil een goede vrouw zijn, een goede echtgenote voor mijn liefhebbende echtgenoot. Hij verdient niet anders. Hij had voor iedere andere vrouw in de wereld kunnen kiezen, maar hij koos mij! Ik ben zijn hoofdprijs en ik wil dat hij gelukkig is met zijn keuze. Ik heb een lange weg afgelegd, maar heb ook nog een lange weg te gaan. Sinds we gestart zijn met de huiselijke discipline, heb ik geleerd mijn buien te beheersen, verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik doe en werk ik eraan om de dingen in mezelf te veranderen die niet al te fraai zijn. Mijn vader zei laatst tegen me, dat hij trots op me was, omdat ik zo'n aangename vrouw was geworden. Hij vertelt me vaak dat hij vroeger, toen ik nog een tiener was, van me hield, maar me niet altijd even aardig vond. Ik omhelsde mijn vader en bedankte hem en daarna omhelsde ik mijn man en bedankte hem ook. Ik hoefde niet in details te treden over de reden van mijn bedankje. Hij wist het. Er is me al heel vaak gezegd dat ik een bofkont ben. Ik weet dat het zo is. Ik weet het wanneer ik de armen van mijn partner om me heen voel. Ik weet het wanneer ik kan zijn wie ik ben en me geen zorgen hoef te maken of mijn man wel van me houdt, of hij wel trouw aan me is. Wanneer mijn man een beslissing neemt waar ik niet blij mee ben, dan kijkt hij vooruit naar het effect dat het op me zal hebben, hetgeen meestal een positief effect is. Ik heb veel geluk omdat een geweldige man grote inspanningen levert om me gelukkig te maken en tegemoet te komen aan de dingen die ik nodig heb. Wanneer een stel eenmaal de beslissing heeft genomen deze levensstijl in hun relatie te integreren, dan moeten ze zich niets meer aantrekken van de negatieve verhalen erover. In plaats daarvan kunnen ze beter gaan onderzoeken welke voordelen deze levensstijl ze kan opleveren. Ze zouden deze website goed moeten lezen en moeten kijken wat ze aanspreekt en wat niet. Echte liefdevolle huiselijke discipline gaat over een man die zijn vrouw helpt niet achter haar emoties aan te lopen en de waarheid onder ogen te zien. Het gaat niet over een vrouw die haar man op zijn billen geeft. Ik heb mijn man wel eens voor de grap gevraagd of hij een pak slaag nodig heeft. Op een gevatte maar serieuze toon, vertelde hij me dat wanneer ik in staat zou zijn te beoordelen wat goed voor me was, ik die vraag nooit zou hebben gesteld. Ik heb ook veel gelezen over het seksuele aspect van huiselijke discipline. Natuurlijk, tot op zekere hoogte is het seksueel. Telkens wanneer John me aanraakt, op wat voor manier dan ook, reageert mijn lichaam. Dat is een natuurlijke reactie. Maar hij gaat hier goed mee om. Hij staat niet toe dat straf transformeert tot seks. Soms wou ik dat hij dat wel deed, en hoewel ik zijn redenering niet altijd kan volgen, onderwerp ik me er wel aan. Hij heeft me eens gestraft door me de hele dag naakt rond te laten lopen. Ik deed verschillende pogingen om hem "in verleiding te brengen", maar dat lukte niet. Hij liet me merken dat het belangrijker was dat ik iets leerde, dan dat we plezier zouden hebben. Terwijl ik dit allemaal opschreef heb ik nagedacht over mijn gedrag en welke invloed dit heeft op anderen. Ik heb gedacht aan de keren dat ik het John erg moeilijk gemaakt heb, terwijl ik dit niet had moeten doen. Het zorgde ervoor dat ik in de spiegel heb gekeken en daar dingen heb gezien waar ik niet trots op ben. Ik heb me vaak beschaamd gevoeld over mijn domme gedrag. Huiselijke discipline stuurt me bij, zodat ik een goede vrouw, dochter, moeder en vriendin wordt. Karin