Susans getuigenis.

Ik heet Susan en mijn man en ik dachten dat het leuk is om te vertellen hoe het voor ons is om betrokken te zijn in de huiselijke discipline.

Laat ik om te beginnen vertellen dat mijn man deze website onlangs ontdekt heeft en er erg gecharmeerd van is. Wat was het mooi geweest als we deze site gekend hadden toen we pas getrouwd waren.

Laat me bij het begin beginnen. Ik ben opgegroeid in een gezin waar niet aan huiselijke discipline gedaan werd. Mijn moeder leidde het huishouden en ringeloorde mijn vader. Mijn broer en zus dragen er nog de gevolgen van. Mijn zus heeft al drie huwelijken achter de rug en hoewel mijn broer nog steeds getrouwd is, betreft het een slecht huwelijk omdat zijn vrouw hem net zo behandeld als mijn moeder mijn vader deed.(Beiden weten van de relatie zoals mijn man en ik die hebben, want we hebben hun het nodige verteld over de geneugten van de huiselijke discipline).

Mijn leven veranderde toen ik 31 was. Een vriendin van me maakte het allemaal van nabij mee. Ik viel van de ene relatie in de andere. Zij nodigde me een keer uit voor een bijbelclub waar ze zelf ook altijd naartoe ging. Hier heb ik het geloof leren kennen en begon mijn weg omhoog. Ik begon de kerk te bezoeken en ontwikkelde me tot een erg actief lid. Het enige waar ik me nogal over verbaasde was hoe gelukkig de andere stellen er allemaal wel niet uitzagen. Toe ik om hun geheim vroeg volgde meestal gegiechel en de opmerking dat ik de cursus 'Hoe wordt ik een goede echtgenote' maar moest volgen. Toen ik deze cursus bijwoonde, kwam het concept van de huiselijke discipline voor het eerst om de hoek kijken. In eerste instantie kon ik mijn oren niet geloven toen ik hoorde dat er een pak op de blote billen voor vrouwen gepropagandeerd werd en dat ze zich moesten onderwerpen aan de autoriteit van hun echtgenoot. Maar na een poosje kwam het besef dat ik ook zoiets in mijn huwelijk wilde.

In ontmoette Ben, mijn echtgenoot, op mijn werk. Toen ik ontdekte dat hij ook Christen was, wilde ik wel eens met hem uit. Toen op een gegeven moment een eventueel huwelijk ter sprake kwam, heb ik zenuwachtig de huiselijke discipline op tafel gelegd. Ben dacht in eerste instantie dat ik een grapje maakte. Ik heb hem toen een keer meegenomen naar de 'cursus'. De dominee had een lang gesprek met hem en vertelde hem over de huiselijke discipline. Dit heeft zijn ogen geopend en hij ging ermee akkoord om de rol van de heer des huizes bij ons thuis op te pakken.

In het begin was Ben niet zo consequent en sloeg hij me lang niet hard genoeg op mijn bips. Ik huil vrij gemakkelijk en hij stopte telkens op het moment dat de eerste tranen verschenen. Het kwam zelfs zover, dat ik al ging huilen zodra het pak slaag net begonnen was, en dat de tranen al liepen nadat de eerste drie klappen gevallen waren. Vervolgens klonken de woorden, 'Ik hoop dat je dit zult onthouden'. Ik deed mijn best om ze snel mogelijk te huilen.

Eén van de problemen was dat Ben zijn eigen kerk bleef bezoeken. Een kerk waar ze niets met huiselijke discipline hadden. We ondervonden dus helemaal geen steun.

Ben en ik voelden ons ellendig en de dominee van zijn kerk was helemaal geen steun, zodat we contact hebben gezocht met de dominee van mijn oude kerk. Hij en zijn vrouw waren erg behulpzaam in het ons bijbrengen van de beginselen van de huiselijke discipline. Het eerste wat ze ons vertelden was dat we een schema moesten opstellen voor zogenaamde 'periodieke billenkoek' en dat het om te beginnen iedere dag moest plaatsvinden. Ben en ik gingen hiermee akkoord, maar twijfelden aan de effectiviteit ervan, omdat Ben niet erg bedreven was in het uitdelen van billenkoek. Het tweede wat ze vroegen was dat Ben me voor de ogen van de dominee en zijn vrouw over de knie zou leggen. Ik zat er niet op te wachten dat ze mij in mijn onderbroek zouden zien, maar we gingen wel akkoord. Ben werd te verstaan gegeven dat hij me niet een pak op mijn broek moest geven, maar op mijn blote billen. Na twee minuten huilde ik al zo hard dat Ben wou stoppen. De dominee greep toen in en zei tegen Ben dat het niet veel zou helpen als ik niet een deugdelijk pak op mijn billen zou krijgen. Ik kreeg die keer voor het eerst een echt ongenadig pak op mijn blote bips. Daarna werd ik in de hoek gezet en werd Ben uit de doeken gedaan hoe ik me moest gedragen als ik in de hoek stond. Vervolgens werd afgesproken dat we dinsdagavond nog een keer terug zouden komen voor mijn pak slaag, zodat ze konden zien of Ben vorderingen had gemaakt.

In deze periode verbeterde zowel mijn gedrag als ons huwelijk ten gevolge van mijn dagelijkse pak slaag, maar Ben verzuimde nog al eens om me een pak op mijn bips te geven als ik me niet aan de afspraken gehouden had, hetgeen ik in tranen ter sprake bracht op één van de bijeenkomsten.

Naarmate de tijd vorderde, werd Ben steeds strenger voor me. De periodieke billenkoek nam af van elke dag, wat een half jaar lang het geval geweest was, naar twee keer in de week. Iedere woensdag- en zondagavond. Ben heeft er ook geen enkele moeite meer mee om nog een poos door te slaan nadat ik ben begonnen te huilen. Hij stopt niet als de eerste tranen komen, maar tot ik dikke tranen van berouw huil en soms nog langer.

Mijn bips doet nu zeer wanneer dat nodig is. Soms krijg ik een periode lang iedere dag een pak op mijn billen, omdat Ben vindt dat ik me niet genoeg aan hem overgeef. Hij neemt dan een periode van 30 dagen, maar plakt er zo 30 dagen achteraan wanneer hij het idee heeft dat ik me niet voldoende overgeef aan mijn dagelijkse pak slaag. Op zondag krijg ik twee keer. De eerste keer voor we naar de kerk gaan en de andere 's avonds.

Onze wederzijdse families en een aantal van onze vrienden denken dat we (ik met name) helemaal gek geworden zijn, door ons leven zo te leiden. Maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik in de tien jaar van ons huwelijk erg gelukkig ben met de wetenschap dat ik ieder moment huilend en met zere billen over de knie van mijn partner kan liggen. Ben is een erg strenge heer des huizes en mede daardoor houd ik erg veel van hem.

Susan