Het feminisme bracht veel goeds De maatschappij heeft veel aan het feminisme te danken: gelijke arbeidsvoorwaarden en gelijke kansen voor man en vrouw, en het stemrecht voor vrouwen. Tegenwoordig vindt geen weldenkend mens nog, dat de wereld beter af zou zijn als de enige rol van de vrouw, die thuis achter het aanrecht zou zijn. Jammer genoeg is het feminisme doorgeschoten, toen het 'gelijke kansen voor man en vrouw', is gaan verwarren met het idee dat beide seksen als mens precies hetzelfde zouden moeten zijn. Als mannen moeite hebben hun emoties te tonen en zij zich niet met veel enthousiasme op de zorgtaken thuis storten, dan vindt men ze al gauw lompe boeren. Als vrouwen geen typisch mannenberoep ambiëren of niet luid en duidelijk verkondigen dat moederlijke gevoelens voortkomen uit een langdurige conditionering door een onderdrukkend patriarchaat, of iets dergelijks, dan worden ze al snel als verraadsters van 'de beweging' gezien. Als je je niet kunt vinden in het vervagen van de grenzen tussen de beide geslachten en als je vindt dat de natuur niet voor niets twee verschillende seksen heeft geschapen en het ergo juist de bedoeling is dat elk zijn geslachtseigen talenten ontwikkelt, tja, dan is hoon je deel en word je door een minderheid die haar stem wel erg prominent laat horen, met de grond gelijk gemaakt. En weet je wat de ergste zonde is die je in de ogen van veel feministes kunt begaan? Dat je er openlijk voor uitkomt, dat je onderdanige gevoelens hebt en je het gelukkigst bent onder de hoede van een dominante man. Als je ervoor kiest je uit de klassieke rolpatronen te bevrijden, dan word je gelauwerd. Als je in je eentje met een zeilboot de Atlantische Oceaan oversteekt, dan ben je een heldin. Maak als je er echt heel bewust voor KIEST om je binnen je relatie te onderwerpen, dan word je door de Feministische Hogeraad in de ban gedaan en word je levenslang het recht ontzegd om van PMS last te hebben. Wat is er fout gegaan? Hoe komt het dat het feminisme van elke vrouw verlangt dat zij blind alle opvattingen van deze stroming onderschrijft? Ik weet het niet. Ik ben 34 en heb de opkomst van het feminisme niet meegemaakt, maar ik zie wel dagelijks de gevolgen: vrouwen die heimelijk bekennen dat hun diepste wens is om zich om zich aan hun partner te onderwerpen. Ook al gaat hun verlangen heel diep, toch zullen ze er meestal niet openlijk voor uitkomen. En vaak zal het altijd bij een verlangen blijven, omdat zij de druk van de maatschappij ervaren die hen zegt: 'Wees niet wie jij wilt zijn, maar wees wie wij zeggen dat je moet zijn.' Toen ik een relatie kreeg met mijn echtgenoot, maakte hij me ondubbelzinnig duidelijk dat híj, en niemand anders, bij ons thuis aan het roer zou staan. Ik wist dus heel goed waar ik aan begon, maar iedere keer als hij zijn gezag liet gelden, gaf me dit een mengeling van een intens geluks- en een verschrikkelijk schuldgevoel: Geluk, omdat de verhoudingen tussen mijn man en mij precies zo zijn, als ik dat wil; Schuld, omdat me al met de paplepel is ingegoten dat ik me niets door een man moet laten zeggen. Het resultaat was, dat onze relatie afwisselend gekenmerkt werd door enerzijds acceptatie, maar anderzijds strijd, omdat ik me af en toe met hand en tand verzette tegen het leven zoals ik het eigenlijk heel graag wilde. Ironisch, vind je niet? Ik herinner me, dat ik op een dag bij mezelf dacht: 'Het hoort helemaal niet,dat ik me door een man laat vertellen wat ik wel en wat ik niet moet doen'. En gelijk voelde ik me schuldig over die gedachte, want ik begon toen te begrijpen, dat ik me tot dan toe vaak de wet had laten voorschrijven door het feminisme. Ik had me jarenlang laten leiden door feministische regels die me vertelden hoe ik met mijn partner en met mijn eigen onderdanige gevoelens zou moeten omgaan. Ik heb jarenlang een deel van mezelf weggedrukt; een wezenlijk deel van mezelf. En waarom? Om in de smaak te vallen bij een club vrouwen die een niet in hun straatje passende keuze, namelijk de keuze me vrijwillig aan mijn man te onderwerpen, niet accepteert. Toen ik me eindelijk realiseerde dat het leven uit het maken van keuzes bestaat en dat ik nooit gelukkig zou kunnen zijn als ik niet het lef zou hebben voor mezelf op te komen, begon mijn leven zich in positieve zin te veranderen. Mijn bereidheid om me echt aan de autoriteit van mijn partner te onderwerpen, heeft mijn leven flink veranderd. Op persoonlijk vlak ben ik veel gelukkiger geworden. De structuur die hij aanbrengt, maakt dat ik me lekker voel en geeft me een gevoel van veiligheid. Daardoor heb ik me de afgelopen vier jaar sterker ontwikkeld dan in de dertig jaar daarvoor. Ik moet er niet aan denken hoe het was gelopen als ik me door het feministische dogma plat had laten walsen. Ik ben er vrijwel zeker van dat het het einde van mijn relatie met Leo had betekend. Hij is er de man niet naar me te blijven straffen voor iets wat ik niet wil leren. Er dient orde te zijn in onze huiselijke discipline. Als blijvend verzet hiertegen de boventoon voert, dan zal de relatie op een gegeven moment stranden Straf is in onze ogen niet zo maar een pak slaag, maar is bedoeld om te leiden en te corrigeren. Als onze relatie gestrand was, dan was ik vast en zeker een zwerftocht van de ene naar de andere relatie begonnen, waarbij de mannen onder invloed van de feministische golf hadden beweerd dat vrouwen net zo goed aan het roer kunnen staan, mannen die alleen maar 'ja, liefje, je hebt gelijk, liefje, ja en amen, liefje' kunnen zeggen. Daarbij had ik me ongetwijfeld afgevraagd waarom ik maar niet gelukkig kon zijn en waarom ik maar geen respect voor ze op kon brengen, terwijl die mannen volgens de huidige maatschappelijke normen, toch de ideale partner zijn. Mijn echtgenoot is van nature een dominante man. Bij uitstek die eigenschap maakt hem voor mij juist zo aantrekkelijk, durf ik wel te zeggen. Ik voel in elke vezel van mijn lijf, dat ik een dominante partner wil, en dat maakt me, durf ik ook te beweren, tot een aantrekkelijke vrouw. En weet je? Ik voel me nog steeds een feministe. Ik ben alleen een feministe die helemaal zelfstandig kiest hoe ze haar leven wil leiden! Dit artikel in perspectief gezet: De globale strekking van bovenstaand artikel luidt: je kunt zelf kiezen in het leven en dat geldt, dank zij het feminisme, ook voor vrouwen. Dus kun je ook kiezen voor je onderdanige kant (c.q. rol). Sommige delen van het artikel lijken daarentegen een beetje overdreven: Als de schrijfster het echt zo ervaren heeft, dat het feminisme haar belemmerd heeft in haar relatie met een dominante man, dan komt dat niet door het feminisme zelf, maar door haar perceptie van het feminisme. Tegenwoordig worden vrouwen veelal opgevoed vanuit de gedachte dat je uiteindelijk zelf de maatstaf bent. Daardoor ontstaat een grondhouding: als jijzelf ergens een goed gevoel over hebt en je doet niemand tekort of kwaad, dan is het prima en moet je je niets aantrekken van wat anderen ervan vinden. Anders zou je een heleboel dingen maar laten in het leven en dat is toch zonde. Dat de schrijfster zegt last gehad te hebben van het feminisme, zegt meer over háár dan over het feminisme. Over haar zegt het namelijk, dat ze gevoelig is voor wat andere van haar vinden en dat ze bevestiging van anderen nodig heeft. Ze staat niet sterk en onafhankelijk in het leven. Daar is overigens helemaal niets mis mee -dat even voor alle duidelijkheid-, maar in dit geval zorgt het er wel voor dat ze haar eigen onzekerheid en haar eigen noodzaak aan bevestiging, verwart met het feit dat ze dénkt dat het feminisme van je eist dat je stoer als een man bent, en je je niets door een man mag laten voorschrijven. Het lijkt erop of ze zich niet echt in het feminisme verdiept en alleen maar schrijft over de strijd die zij intern met zichzelf heeft gevoerd; een strijd die overigens heel veel vrouwen hebben gevoerd: 'mag ik, die zichzelf als een sterk in haar schoenen staande vrouw ziet, zich door een man voor straf op haar billen laten slaan?' Dat ze er niet zeker over zijn, of ze dat wel van zichzelf mogen, heeft weinig met de heersende waarden en normen te maken, maar alles met hoe ze zichzelf zien of willen zien, en met wie ze zijn en wie ze willen zijn. Maar zijn dat geen algemene vragen die ieder mens zich op bepaalde tijden in zijn leven stelt? Dat de normen en waarden van je directe omgeving en de heersende cultuur van dat moment daar indirect toch een rol bij spelen, moge duidelijk zijn. Als je denkt dat het feminisme je het één en ander verbiedt, dan speelt het feminisme, maar juister gezegd jouw beeld over het feminisme, daar ook een rol bij. Als je de OPZIJ leest heb je meer de indruk dat het feminisme vrouwen aanspoort om na te denken over wat ze willen, en dat ze dat dan ook moeten doen, dat ze heel veel kunnen bereiken en dat ze best eens op hun strepen mogen staan en dingen voor zichzelf mogen opeisen. Dat is iets héél anders, dan dat het feminisme zegt: mannen moeten minstens even empatisch als vrouwen zijn en vrouwen moeten beslist een mannenberoep gaan uitoefenen of dergelijke prietpraat. En natuurlijk zegt het feminisme: vrouwen, laat je niet op je kop zitten thuis! Maar dat betekent: jij hebt evenveel rechten als je man. Dus als jij ongelukkig bent met het feit, dat jouw man altijd zijn zin doordrukt, dan moet je wat mondiger worden. Met andere woorden, blijf niet in de slachtofferrol hangen, maar dóe er wat aan, als je het vervelend vindt. Maar ook hier gaat het juist weer over het maken van keuzes. Het feminisme zet vrouwen aan tot het maken van hun eigen keuzen in het leven en zegt niets over de inhoud van die keuzes. Als jij er dus voor kiest te leven in een relatie waarin de man het helemaal voor het zeggen heeft (zoals bij bovenstaande schrijfster het geval is), is dat prima, maar als jij níet voor die situatie gekozen hebt en je bent er ongelukkig mee, dan moet je er vooral wat aan doen.