Huilen lucht op! Ik was die ochtend met mijn verkeerde been uit bed gestapt en alles leek verkeerd te gaan: ik trok een ladder in mijn panty, kwam te laat op mijn werk, morste koffie over mijn kleren en dat terwijl de dag nog maar nauwelijks begonnen was. Aan het eind van de middag was mijn humeur er niet beter op geworden. Ik vond mezelf vreselijk zielig en kwam thuis met een pesthumeur. Toen Jeroen uit zijn werk kwam, zat ik in mijn oude joggingbroek te pruilen op de bank. Hij probeerde me op te vrolijken. Maar ik wilde helemaal niet opgevrolijkt worden, ik wilde gewoon met rust gelaten worden en had zin een potje te janken. Maar hij deed vreselijk zijn best om me in een beter humeur te krijgen en op een gegeven moment begon dat zo op mijn zenuwen te werken, dat ik hem begon af te snauwen en op een gegeven moment zelfs tegen hem begon te vloeken en te schreeuwen. Toen ik uitgetierd was, zei mijn lief heel eenvoudig: "Als je dan zo graag wilt huilen, dan zal ik je een reden geven." Ik was een beetje uit het veld geslagen, want dat zinnetje had ik niet meer gehoord sinds ik een klein meisje was. Maar voor ik het wist lag ik over zijn schoot en werden mijn jogging- en onderbroek naar beneden geschoven. Bij ons was billenkoek altijd een erotisch spel en er waren nog nooit tranen aan te pas gekomen. Het was altijd een voorspel geweest, maar ik had nu al snel in de gaten dat het deze keer menens was. Het duurde niet lang voordat hij me naar boven stuurde om mijn haarborstel te halen. Ik had wel verhalen gelezen, waarin meisjes met een borstel op hun billen kregen, maar dit was gewoon mijn borstel waarmee ik elke dag mijn haar fatsoeneerde. Toch moest ik hem gaan halen. Dat deed ik en ik overhandigde hem. Daar had ik onmiddellijk spijt van. Dit pak op mijn billen zou me nog lang heugen. Bij elke klap kromp ik ineen van de pijn en ik smeekte hem al snel op te houden. Dat deed hij, maar dat was maar voor even om met de achterkant van de borstel over mijn billen te wrijven. Zodra ik weer rustig was, begon hij weer in alle hevigheid. Binnen de kortste keren lag ik te kronkelen en te trappelen met mijn benen. De borstel bleef maar neerkomen op billen en dijen en ik kon aan niets anders meer denken. De tranen zaten me al hoog, maar nu begonnen ze steeds hoger te zitten. Daarna legde hij de borstel aan de kant en deelde hij weer kletsen uit met zijn hand. Het duurde niet lang meer of ik verloor mijn zelfbeheersing volkomen. Eerst kwamen er een paar tranen, maar al snel lag ik echt te huilen. Toen we beiden wisten dat ik echt niet meer kon verdragen, was het voorbij. Het was totaal onbelangrijk dat ik als een klein meisje lag te snikken en te huilen of dat mijn bips in brand stond. Het enige wat telde was dat Jeroen er was. Hij wiste liefdevol mijn tranen af, sloeg zijn armen om me heen en zei tegen me, dat als ik er ooit weer behoefte aan had om een lekker potje te huilen, dat ik er alleen maar om hoefde te vragen.